Epistle To The Rev. John Mmath

    an atheist ,

    than under gospel colours hid be

    just for a s.

    an ho man may like a glass,

    an ho man may like a lass,

    but mean revenge, an' malice fause

    he'll still disdain,

    an' then cry zeal fospel laws,

    like some we ken.

    they take religion in their mouth;

    they talk o' mercy, grace, an' truth,

    for what?—to gie their malice skouth

    on some puir wight,

    an' hunt him down, owre right and ruth,

    to ruin straight.

    all hail, religion! maid divine!

    pardon a muse sae mean as mine,

    who in her rough imperfect line

    thus daurs to hee;

    to stigmatise false friends of thine

    e'er defame thee.

    tho' blotch't and foul wi' mony a stain,

    an' far unworthy of thy train,

    with trembling voice i tune my strain,

    to join with those

    who boldly dare thy cause maintain

    in spite of foes:

    in spite o' crowds, in spite o' mobs,

    in spite o' undermining jobs,

    in spite o' dark banditti stabs

    at worth a,

    by sdrels, even wi' holy robes,

    but hellish spirit.

    o ayr! my dear, my native ground,

    within thy presbyterial bound

    a did liberal band is found

    of public teachers,

    as men, as christians too, renown'd,

    an' manly preachers.

    sir, in that circle you are nam'd;

    sir, in that circle you are fam'd;

    an' some, by whom your doe's blam'd

    (which gies you honour)

    even, sir, by them your heart's esteem'd,

    an' winning manner.

    pardon this freedom i have ta'en,

    an' if imperti i've been,

    impute it not, good sir, in ane

    whase heart ne'er wrang'd ye,

    but to his utmost would befriend

    ought that belang'd ye.