The Authors Earnest Cry And Prayer

how, a chuffie vintner

    colleaguing join,

    pig her pouch as bare as winter

    of a' kind .

    is there, that bears the name o' scot,

    but feels his heart's bluid rising hot,

    to see his poor auld mither's pot

    thus dung in staves,

    an' plunder'd o' her hindmost groat

    by gallows knaves?

    alas! i'm but a nameless wight,

    trode i' the mire out o' sight?

    but could i like montgomeries fight,

    ab like boswell,

    there's some sark-necks i wad draw tight,

    an' tie some hose well.

    god bless your honours!  ye see't—

    the kind, auld tie carli,

    an'  warmly to your feet,

    an' gar them hear it,

    ahem atriot-heat

    ye winna bear it?

    some o' you nicely ken the laws,

    to round the period an' pause,

    an' with rhetoric clause on clause

    to mak harangues;

    then echo thro' saint stephen's wa's

    auld scotland's wrangs.

    dempster, a true blue scot i'se warran';

    thee, aith-detesting, chaste kilkerran;

    an' that glib-gabbit highland baron,

    the laird o' graham;

    an' ane, a chap that's damn'd aulfarran',

    dundas his name:

    erskine, a spunkie norland billie;

    true campbells, frederid ilay;

    an' livistohe bauld sir willie;

    an' mony ithers,

    whom auld demosthenes or tully

    might own for brithers.

    see sh, my wat stented,

    if poets e'er are represented;

    i ken if that your sword were wanted,

    ye'd lend a hand;

    but when there's ought to say a it,

    ye're at a stand.

    arouse, my boys! exert your mettle,

    to get auld scotland back her kettle;

    or faith! i'll wad my new pleugh-pettle,

    ye'll see't or lang,

    she'll teach yo