Epistle To Dr. Blacklock

t strang y supreme is

    'mang sons o' men.

    i hae a wife and twa wee laddies;

    they maun hae brose and brats o' duddies;

    ye ken yoursels my heart right proud is—

    i need na vaunt

    but i'll sned besoms, thraw saugh woodies,

    before they want.

    lord help me thro' this warld o' care!

    i'm weary sick o't late and air!

    not but i hae a richer share

    than mony ithers;

    but why should ae maer fare,

    and a' men brithers?

    e, firm resolve, take thou the van,

    thou stalk o' carl-hemp in man!

    a us mind, fai ne'er wan

    a lady fair:

    wha does the utmost that he ,

    will whiles do mair.

    but to clude my silly rhyme

    (i'm st o' verse and st o' time),

    to make a happy fireside clime

    to weans and wife,

    that's the true pathos and sublime

    of human life.

    my pliments to sister beckie,

    ahe same to ho lucky;

    i wat she is a daintie chuckie,

    as e'er tread clay;

    and gratefully, my gude auld cockie,

    i'm yours for aye.

    robert burns.