Epistle To J. Lapraik, An Old Scottish B

    but, gif ye want ae friend that's true,

    i'm on your list.

    i winna blaw about mysel,

    as ill i like my fauts to tell;

    but friends, an' folk that wish me well,

    they sometimes roose me;

    tho' i maun own, as mony still

    as far abuse me.

    there's ae wee faut they whiles lay to me,

    i like the lasses—gude fie me!

    for mony a plack they wheedle frae me

    at dance or fair;

    maybe some ither thing they gie me,

    they weel  spare.

    but maue raaue fair,

    i should be proud to meet you there;

    we'se gie ae night's discharge to care,

    if we father;

    an' hae a s o' rhymin-ware

    wi' ane anither.

    the fill chap, we'se gar him clatter,

    an' kirsen him wi' reekin water;

    syne we'll sit down an' tak our whitter,

    to cheer our heart;

    an' faith, we'se be acquainted better

    before we part.

    awa ye selfish, war'ly race,

    wha think that havins, sense, an' grace,

    ev'n love an' friendship should give place

    to catch—the—plack!

    i dinna like to see your face,

    nor hear your crack.

    but ye whom social pleasure charms

    whose hearts the tide of kindness warms,

    who hold your being oerms,

    “each aid the others,”

    e to my bowl, e to my arms,

    my friends, my brothers!

    but, to clude my lale,

    as my auld pen's worn to the gristle,

    twa lines frae you wad gar me fissle,

    who am, most fervent,

    while i  either sing or whistle,

    your friend and servant.